Áður en ég gleymi

Einhvern tímann var ég búin að segjast ætla að blogga um Serbíu. Best að gera það áður en ég gleymi því....

Ég vissi ekki alveg við hverju ég ætti að búast þegar vitað var að við myndum keyra í gegnum Serbíu á leiðinni til Tyrklands í sumar. Fáfræði veldur fordómum, segi ég bara. Ég vissi auðvitað að þeir unnu Eurovision og héldu keppnina með glæsibrag en ég vissi líka að alls konar villimenn halda sig þarna ennþá. Kom jú í ljós að Karacic var handtekin meðan að við vorum í Tyrklandi. Í Belgrad, borginni sem ég var nýbúin að keyra í gegnum....

En hvað um það. Það var nú ekki auðvelt að komast inn í landið. Serbía er jú ekki í EB og þegar við sáum löööööööööngu röðina við landamæri Ungverjalands-Serbíu snérum við við, Seydi fann einhvern tyrkneskan vörubílstjóra á bílastæði þarna rétt hjá og hann vísaði okkur á minni landamæri í um hálftíma fjarlægð. Við þangað.......í gegnum skóga Ungverjalands á litlum sveitavegum. Mjög fallegt umhverfi. Þegar við komum á landamærin voru kannski 10 bílar að bíða! Vá, við heppin. Fréttum seinna að fólk hefði beðið í allavega 5 tíma við hin landamærin. Landamæraverðirnir voru ekkert nema almennilegheitin, sérstaklega þeir í Serbíu. Kunnu m.a.s. aðeins í tyrknesku enda keyra þarna þúsundir Tyrkja í gegn á sumrin.

Við keyrum svo aðeins um sveitir Serbíu áður en við komumst aftur á hraðbrautina. Ekkert smá sem Serbar hafa byggt upp vegina hjá sér og byggt fínar og flottar bensínstöðvar með reglulegu millibili. Þar var fólkið líka ekkert nema almennilegheitin og við keyptum rosa gott Fanta með ananasbragði (keyptum það aftur á leiðinni heim, ég bara varð....) Það var dálítið þreytandi að keyra í gegnum Belgrad enda engin hraðbraut svona meðfram eins og t.d. í Sofia í Búlgaríu. En Serbar eiga örugglega eftir að redda því. Reyndar verður örugglega ekki eins auðvelt að búa til hraðbraut skammt frá landamærum Búlgaríu en þar eru þvílíkir klettar og göng í gegn (Sicevo Canyon á milli Bela Palanka og Nis). Við keyrðum þarna í myrkri og ég vissi ekki hvar við værum lent! Sá bara kletta við hliðina á bílnum og göng annað slagið. Á leiðinni til baka sá ég þetta betur en gat ekki tekið neinar myndir þar sem erfitt var að finna stað til að stoppa og ég var við stýrið. Þarna keyra hundruðir ef ekki þúsundir flutningabíla í gegn. Samt var betra að keyra þessa leið heldur en í gegnum Rúmeníu. Þeir hafa alveg misst af lestinni, ekki byggt neina almennilega vegi svo nú keyra allir Tyrkirnir í gegnum Serbíu, þó svo að Rúmenía sé í EB og landamæravarslan í lágmarki. Ég sakna þess ekki að keyra í gegnum Rúmeníu!

Video af Sicevo Canyon:

http://www.youtube.com/watch?v=PgqoiOzuQg0

Mig langaði bara að koma þessu frá mér. Serbía kom okkur Seydi skemmtilega á óvart sem nútímalegt land með vingjarnlegu fólki. Eins og maður hafi búist við einhverjum ribbaldalýð og sundurskotnum húsum!!!

Já og á leiðinni heim.....jeminn eini, ég á bilaðan mann! Við komum að landamærunum til Ungv.lands og sáum röð, ekkert mjög langa EN það tók heila eilífð að komast áfram, við hreyfðumst kannski 2 metra á hálftíma....sáum landamærin og allt en ekkert gekk. Eftir að hafa komist í gegnum tollinn í Serbíu, vorum s.s. á "milli landamærastöðva" fær Seydi þessa frábæru hugdettu að fara aftur inn í Serbíu og á hin landamærin. Við vorum næstum því búin að fara þangað aftur en Seydi ákvað að láta á reyna, þ.e. fara á stærri landamærastöðina. Og vitiði hvað maðurinn gerði! Hann tróð sér í gegn um röðina, á ská og afturábak........við fórum aftur inn í Serbíu og keyrðum á minni landamærin......ég hélt ég yrði ekki eldri. Tollgæslumaðurinn hló nú bara að okkur og grínaðist. Seydi flýtti sér heldur mikið í Subotica að löggan stoppaði hann á 63 km/h (50 var hám.). Seydi röflaði svo mikið í honum að á endanum létu þeir 10 Evrur nægja. Ætluðu að senda okkur í hraðbanka og alles. Seydi er ekki eðlilegur. Á "litlu" landamærunum grínuðust þeir líka í okkur. Núna erum við allavega með fullt af stimplum frá Serbíu í pössunum okkar! Það var komið kvöld og við keyrðum bara eins og alein í heiminum um sveitir Ungverjalands, GPS tækið hafði ekki hugmynd um hvar við vorum svo við keyrðum eftir korti og það var róandi að sjá ljósin í Búdapest eftir að hafa keyrt yfir einhverja risa brú yfir Dóná. Ég veit ekki hvað við keyrðum oft yfir Dóná á þessu ferðalagi. Ég hefði átt að vera með videovél...... Punktur.

Haustið er komið. Það var kalt í dag, bara um 14° og skýjað. Ég elska haustlyktina sem kemur af manni eftir smá gönguferð. Eða að þvottinum sem hangir úti. Unnur: Sá að þú elskar líka haustið ;)

Knús á ykkur sem nennið að lesa.
Ég er allavega glöð að hafa kynnst Serbíu, þó ekki hafi verið nema á bensínstöðvum og svona útum gluggann. Væri alveg til í að fara þangað í frí.