Lygasaga

Ég var búin að minnast á það að mér væri illt í tungunni, hún væri bólgin og sár. Í gær ákvað ég að fara til læknis í dag til að láta líta á þetta. Alveg ómögulegt að vera svona, vont að borða, tala og kyngja.
Eftir að hafa "hent" öllum karlmönnunum út, seinnipartinn í gær, sat ég hér í makindum mínum við tölvuna og kíkti hingað og þangað á netinu. Eftir nokkurn tíma fann ég eitthvað hart á tungunni og ákvað að fara með tennurnar það og mér tókst að skafa eitthvað fram og tók það út úr mér. "Þetta" minnti helst á svona lítinn brúnan enda af "hommaspennu", þið vitið, lítið hringlótt. Ég læt "þetta" hverfa og hugsa ekkert meira út í það. Allt í einu fór ég að finna fyrir skrýtnum fiðring í tungunni, eins og hún væri að skreppa saman.
Eftir svona hálftíma koma Seydi heim og þá var tungan orðin minna sár og minnkuð um helling. Ég bað Seydi að kíkja á þetta og rak tunguna út úr mér :Þ
Hann sagðist sjá mun. Ég finn að tungan er orðin virkilega góð og fæ mér því að borða en ég var búin að missa alla lyst.

Í morgun er bara, næstum því, eins og tungan hafi aldrei verið bólgin!!!!!! Hún er ljósrauð og fín, bara eins og alltaf. Finn aðeins fiðring en það virðast bara var eftirköst eftir sárin. Nú er ég búin að velta þessu fyrir mér í allan dag. Hvað gæti þetta hafa verið? Var þetta kannski einhver eitursveppur sem eitraði allt munnholið út frá sér? Svo kom ég með mínar tennur og reif hann upp með rótum? Hlýtur bara að vera. Hefur einhver lent í svona? Þetta er bara eins og lygasaga, nema það að hún er SÖNN. Ég fór því ekkert til læknis í dag. Fer samt strax ef ég finn einhverjar bólgur aftur. Það er á hreinu.

Annars ekkert að frétta. Það er orðið dimmt fyrir kl. sex. Best að leggjast bara undir hýði svona á haustin/veturna. Það varð ekkert bjart í dag, skýin héngu neðarlega í dag. Veður til að vera heima, drekka kakó og lesa bók (lesist: hanga á netinu). En ég þurfti að vinna, ná í Julian og skreppa svo til Essen að ná í varahluti.
Ég er alger innipúki, elska að vera bara heim. Strákarnir eru að verða eins. Þeim finnst samt alveg gaman að vera úti en þeim mun betra að koma svo heim. Home sweet home.

Knús